☘️ در روزهای گذشته انتشار سکانسی از سریال افعی تهران که در آن برخورد زننده پیمان معادی با معلم دوران مدرسهاش را به تصویر کشیده بود با موجی از واکنشهای متفاوت در جامعه فرهنگیان روبرو شده است. برخی این سریال را توهین به معلمان تلقی کرده و به تندی از آن انتقاد کردند و بعضی دیگر بر آثار زیانبار تنبیه بدنی در مدارس تاکید و فرهنگیان را به انتقاد پذیری فراخواندند. در این میان اما واقعیتها نشان میدهد که میتوانیم شاهد نوعی تغییر در روشهای تنبیه دانش آموزان در چهل سال گذشته باشیم:✅ دهه شصت: برای همه ما این دهه پیوندی استوار با پدیده تنبیه داشت. معلمان به عنوان سوژههای قدرتمند تغییر که توانسته بودند با بسیج دانش آموزان انقلاب ۵۷ را رقم بزنند اکنون از مرجعیت و احترام فراوانی در جامعه برخوردار بودند. فرهنگ پدرسالاری موجود هم هنوز بهواسطه فردیت های دانش آموزان با چالش جدی روبرو نشده بود، لذا معلمان می کوشیدند تا در نقش یک هدایتگر دلسوز مسیر آینده را به دانش آموزان نشان دهند. کلاسها اگرچه پرجمعیت بود ولی انگیزههای درسی هم فراوان بود. تنبیه جزء ضروریات مدارس تلقی میشد آنچنان که حجم و شدت آن کمتر با اعتراض دانش آموزان مواجه میشد. معلمان دانش آموزان را همچون فرزندان خود میدیدند و چه بسا از سر دلسوزی شلاق را بر دست های آنها مینواختند.✅ دهه نود: این دهه اما متفاوت از گذشته است. مرجعیت معلمان به دلیل تنگناهای معیشتی و تکثر منابع معرفتی دچار چالشهای جدی شده است. امید به آینده رنگ باخته و مدیریت کلاس های پرازدحام و سرشار از دانش آموزان کم انگیزه به بحرانی جدی انجامیده است. همین امر موجب شده که زمام کلاس در برخی اوقات از دستان معلمان خارج و بازگرداندن آن به نظم اولیه مستلزم تن

یه چیز خیلی جالبی دیدم چند شب پیش. یکی استوری کرده بود در مورد دلایل adhd. که یه دکتری که اسمش رو متاسفانه یادم رفته، میگفت adhd به نظر من ژنتیکی نیست. بلکه یه واکنش به سختی ها و مشکلات شدیده که توسط مغز ایجاد میشه. میگفت وقتی شما یه مشکلی داری، یا باهاش مبارزه میکنی یا ازش فرار میکنی. میگفت حالا اگر جفتش رو نتونی انجام بدی چیکار میکنی؟ جو روگان که میزبان پادکست بود میگفت حواسم رو ازش پرت میکنم. دکتره گفت آفرین، این دقیقا اتفاقیه که بنظر من در مورد بچه های ADHD رخ داده. وقتی بچه باشی نمیتونی با مشکلاتت مقابله کنی و ازشون فرار کنی، در نتیجه حواست رو ازشون پرت میکنی. میگفت این به مرور زمان یه الگو و یه عادت برای مغز میشه و تو بزرگسالی هم با طرف میمونه+ |  ۱۴۰۳/۰۵/۰۶ |